بیعت شاعرانه با رهبر معظم انقلاب

و ایران اسلامی

حوادث اخیر در کشور قلب هر وطن دوستی را به درد می آورد.

هتک حرمت به امامزاده واجب التعظیم حضرت محمد بن موسی از نوادگان امام موسی بن جعفر علیه السلام ، مشهور به امامزاده سبز قبا و هتک حرمت بیش از ۲۹۰ مسجد در سراسر کشور و بی حرمتی به مقدسات و حسینیه ها موجب شد تا با اعلام فراخوانی با عنوان « قبای سوخته» از اهالی شعر بخواهیم تا با ابیات خویش در این جنگ رسانه ای بزرگ که مقدسات را هدف گرفته است جزو سربازان مدافع این حریم الهی باشند.

به ۵ اثر برگزیده به مبلغ ۱۵ میلیون تومان

و ۵ اثر اثر شایسته تقدیر مبلغ ۱۰ میلیون تومان

هدیه تعلق خواهد گرفت

مهلت ارسال آثار تا تاریخ ۱۰ بهمن

اعلام نتایج ۱۵ بهمن

دوران زندگی کوتاه حضرت سید محمد، فرزند امام موسی کاظم علیه السلام، همزمان با حکومت ظالمانه بنی‌عباس بود. این خاندان با آزار و اذیت شیعیان و ریختن خون آنان، امام هفتم علیه السلام را پس از شکنجه و زندانی کردن در سال ۱۸۳ هجری به شهادت رساندند. در پی این وقایع و برای حفظ ارزش‌های اسلامی، فرزندان امام هفتم علیه السلام و سادات علوی در سراسر سرزمین‌های اسلامی پراکنده شده و مبارزات مخفی و آشکار خود را آغاز کردند.

هجرت به ایران و اقامت در دزفول

از جمله فرزندان امام موسی کاظم علیه السلام، احمد و محمد بن موسی الکاظم علیه السلام و نیز حضرت معصومه سلام الله علیها بودند که هر کدام به سویی متواری شده و خود را به محل امنی رساندند و به مبارزه علیه خاندان بنی‌عباس پرداختند. حضرت محمد بن موسی علیه السلام نیز با هدف تبلیغ و نشر اندیشه‌های پدر بزرگوارشان در جهت امامت حضرت رضا علیه السلام، از مدینه خارج شدند. ایشان پس از عبور از بیابان‌های سوزان شبه‌جزیره عربستان، از بصره به خرمشهر، سپس به اهواز و در نهایت وارد شهر امن دارالمؤمنین دزفول شدند.

کرامات و حضور در دزفول

هنگام عبور از کوچه‌های دزفول، ایشان صدای راز و نیاز زنی را شنیدند که خدا را به حق صاحب روز غدیر قسم می‌داد و حاجت می‌طلبید. سید محمد علیه السلام متوجه شد که او شیعه است. پس از سلام و اطمینان از شیعه بودن او، از آن پیرزن که زبیده خاتون نام داشت، اجازه گرفتند تا آن شب مهمان ایشان باشند. زبیده خاتون با روی گشاده از ایشان استقبال کرد. حضرت علیه السلام علت ناراحتی او را پرسیدند و پس از اطلاع از بیماری دخترش که امیدی به بهبودی‌اش نبود، کاسه‌ای آب طلبیدند. ایشان هنگام وضو گرفتن، چند قطره از آب وضو را با آن آب مخلوط کرده و دعایی از پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله بر آن خواندند و به زبیده خاتون فرمودند که به مریض خود بدهد تا شفا یابد. پس از نوشیدن آب، دختر زبیده سلامتی خود را باز یافت. این کرامت باعث شد که زبیده خاتون مانع خروج حضرت علیه السلام از خانه‌اش شود و از ایشان دعوت کند تا در آنجا اقامت گزینند. حضرت سبزقبا علیه السلام پذیرفتند و به شغل سقایت (آب‌رسانی) مشغول شدند و با مشک از رودخانه برای مردم آب می‌آوردند. روایت شده است که هر کس از این آب می‌نوشید، فوراً شفا می‌یافت. در این مدت، به واسطه حضور این سید بزرگوار، اخلاق پسندیده و درس‌های عملی ایشان که میراث اجداد پاکشان بود، روح و روان مردم دزفول از خطر انحراف در امان ماند.

وفات و نسب حضرت

پس از گذشت یک سال، در حالی که تنها ۱۹ بهار از عمر شریف حضرت سید محمد علیه السلام می‌گذشت، ایشان وفات یافتند. در لحظات پایانی عمر، زبیده خاتون بر بالین ایشان حاضر شد و از حسب و نسب ایشان پرسید. سید محمد علیه السلام با چشمانی باز فرمودند: "مادر، اگر بگویم می‌ترسم گرفتار شوی. زبیده عرض کرد :عزیزم، «شاید تو هاشمی هستی؟» سید محمد علیه السلام سکوت کردند و سپس فرمودند: "وای بر من! جواب جدّت را در روز قیامت چه بگویم که نسبت به تو جسارت کردم و حقت را نشناختم." پس از آن، سید محمد علیه السلام از دنیا رفتند. در جیب ایشان ورقه ای یافت شد که نسب شریفشان را نوشته بود.

طبق روایت محدث کبیر سید نعمت‌الله جزایری در کتاب "المجموعه"، صاحب بقعه دزفول، برادر حضرت امام رضا علیه السلام دانسته‌شده است. ایشان همچنین می‌فرمایند زمانی که حضرت رضا علیه السلام عازم طوس بودند، از مسیر دزفول، محض زیارت قبر مقدس حضرت سید محمد علیه السلام عبور کردند. در آن زمان، زبیده خاتون هنوز زنده بود که حضرت رضا علیه السلام او را مورد تکریم قرار داده، انعام بخشیدند و نوید شفاعت در روز قیامت را به او دادند و تولیت قبر حضرت سید محمد علیه السلام را به وی سپردند و فرمودند: «من زارَ اَخی مُحَمَّدًا بِالشُّوشِ فَقَد زارَنی» (هر کس برادرم را در منطقه شوش زیارت کند، گویی مرا زیارت کرده است). لازم به ذکر است که در آن زمان، دزفول از توابع شوش بوده است و حضرت رضا علیه السلام تا سه روز در کنار قبر حضرت سید محمد علیه السلام اقامت داشتند. سید جزایری همچنین می‌گوید که ایشان به دلیل رغبت به قبای سبز رنگ، به "سبز قبا" معروف شدند.